Арганізацыя LGBT Asylum пастаянна атрымлівае запыты ад ЛГБТК+ людзей з вопытам міграцыі і бежанства па ўсім свеце, якія пражываюць у краінах, суседніх з іх краінай паходжання, або ў блізкіх рэгіёнах. Частка гэтых запытаў паступае ад асоб, якія знаходзяцца пад абаронай або зарэгістраваныя ва УВКБ ААН (UNHCR) — у тым ліку ў краінах, якія крыміналізуюць ЛГБТК+ людзей.
Гэтыя запыты паказваюць, што ў многіх кантэкстах мясцовыя ўлады і гуманітарныя арганізацыі не ў стане задаволіць патрэбы і забяспечыць абарону ЛГБТК+ людзей з вопытам міграцыі і бежанства, якія ўяўляюць сабой асабліва ўразлівую групу. Гэта паказвае на вострую неабходнасць у павышанай увазе да бяспекі ЛГБТК+ персон у суседніх краінах і ў актывізацыі намаганняў па іх перасяленні.
На працягу 2018 і 2019 гадоў мы атрымалі больш за 250 запытаў ад ЛГБТК+ асоб, якія знаходзяцца за межамі Шэнгенскай зоны. Гэтыя людзі шукалі дапамогі, паколькі адчувалі небяспеку праз сваю сексуальную арыентацыю або гендарную ідэнтычнасць — некаторыя з іх ужо ўцяклі са сваёй краіны паходжання.
Каля паловы гэтых запытаў паступіла ад асоб, якія знаходзяцца ў суседніх з Сірыяй дзяржавах, або ў Пакістане, Марока, Іране, Угандзе, Кеніі ці Бангладэш.
Чатырнаццаць з тых, хто звязаўся з намі, відавочна пазначылі, што яны зарэгістраваныя або знаходзяцца пад абаронай УВКБ ААН (UNHCR) у краіне, суседняй або блізкай да краіны, з якой яны ўцяклі. Большасць гэтых запытаў паступае з Кеніі (лагер Какума), але таксама згадваюцца Іарданія, Ліван.
Многія ЛГБТК+ людзі з вопытам міграцыі і бежанства апынаюцца ў краінах, дзе ім паведамляюць, што яны могуць шукаць абароны ва УВКБ ААН. Аднак атрыманыя намі паведамленні паказваюць на тое, што ЛГБТК+ шукальні_цам прытулку і бежан_кам не забяспечваецца дастатковая абарона ў суседніх краінах і рэгіёнах, у тым ліку з боку УВКБ ААН.
Адсутнасць доступу да бяспекі
Першая праблема заключаецца ў тым, што да УВКБ ААН цяжка атрымаць доступ, асабліва ЛГБТК+ асобам.
Шукальні_цы прытулку і бежан_кі гадзінамі стаяць у чэргах перад пунктамі рэгістрацыі, рызыкуючы чакаць тыдні ці месяцы, каб пагаварыць з прадстаўні_цамі УВКБ ААН. Акрамя таго, некалькі офісаў і пунктаў рэгістрацыі УВКБ ААН размешчаны побач з офісамі мясцовых улад. ЛГБТК+ персоны паведамляюць пра пераследы і дыскрымінацыю па прыбыцці, а таксама пра тое, што яны не адчуваюць сябе ў бяспецы пры звароце ў міжнародную арганізацыю.
Сведчанні ЛГБТК+ людзей з вопытам міграцыі і бежанства
Некаторыя ЛГБТК+ бежан_кі, якія звязаліся з LGBT Asylum, паведамляюць:
«У штаб-кватэры RAS (Secretariat of Refugee Affairs — Сакратарыят па справах бежан_ак у Кеніі) мне далі накіраванні, каб патрапіць на стойку абароны УВКБ ААН у пададдзеле Шауры Мойо (Shauri Moyo — раён у Найробі, Кенія), але я наогул не змог патрапіць на тэрыторыю, мяне спынілі ахоўнікі».
«Я, як ЛГБТК+ бежанец і шукальнік прытулку ў Кеніі, праходжу праз многае. У нас значна менш прывілеяў у параўнанні з іншымі людзьмі з вопытам міграцыі і бежанства. Мы пазбаўленыя права голасу. Адзінай надзеяй заўсёды былі УВКБ ААН і партнёрскія арганізацыі, але апошнім часам нас моцна ігнаруюць. Той факт, што мы знаходзімся ў краіне, якая крыміналізуе нашу ідэнтычнасць, выклікае яшчэ большую занепакоенасць. З нас здзекуюцца, нас шантажуюць, гвалцяць, нам адмаўляюць у магчымасці працаваць. Быць геем тут незаконна».
Небяспека і гвалт у лагерах
Большасць запытаў паступае з лагера Какума ў Кеніі. Тыя, хто звязваецца з LGBT Asylum, распавядаюць пра лагер, які перапоўнены, антысанітарны і поўны хвароб (такіх як холера і тыф), у тым ліку з-за вельмі дрэнных туалетных умоў і забруджанай вады.
Шукальні_цы прытулку і бежан_кі спяць на тонкіх матрацах, альбо на вуліцы, альбо ў маленькіх пакоях без дзвярэй, у суправаджэнні 3–5 іншых чалавек, пастаянна падвяргаючыся рызыцы крадзяжу і гвалту з боку іншых людзей у лагеры або мясцовага насельніцтва. У такіх умовах немагчыма абараніць сябе ад няпрошаных гасцей, што яшчэ больш пагаршае становішча ЛГБТК+ асоб.
Небяспечнае асяроддзе ў гэтых краінах — крыміналізацыя, гвалт і пераслед — гэта ўмовы, якія ЛГБТК+ бежан_кі таксама перажываюць унутры лагераў. Мы атрымліваем паведамленні пра дыскрымінацыю, пагрозы, фізічны і псіхалагічны гвалт, абразы, згвалтаванні, эксплуатацыю і шантаж.
Вопыт гома- і трансфобіі з боку паліцыі, мясцовых улад і персаналу УВКБ ААН
УВКБ ААН (UNHCR) часта залежыць ад мясцовых улад у пытаннях бяспекі:
«Бежан_кі могуць сутыкнуцца з рознымі праблемамі абароны ў Кеніі, якія выклікалі б адпаведную рэакцыю з боку УВКБ ААН або партнёрскіх арганізацый. Калі бежан_кі падымаюць пытанні бяспекі, УВКБ ААН звычайна падтрымлівае сувязь з паліцэйскімі ўладамі, паколькі адказнасць за забеспячэнне бяспекі бежан_ак ляжыць на Урадзе Кеніі. УВКБ ААН не мае ўласнага апарату бяспекі для забеспячэння фізічнай абароны і падтрымання законнасці і правапарадку». — УВКБ ААН у Кеніі
Аднак мясцовыя ўлады ў Кеніі і многіх іншых месцах не з'яўляюцца гарантыяй бяспекі для ЛГБТК+ асоб. Паліцыя часцей за ўсё ўспрымаецца як гома- і трансфобная. Акрамя таго, некаторыя шукальні_цы сутыкаліся з гома- і трансфобіяй сярод супрацоўні_ц УВКБ ААН. Гэта азначае, што ЛГБТК+ бежан_кі не адчуваюць абароны, а, хутчэй, падвяргаюцца групавому гвалту і жорсткасці з боку праваахоўных органаў.
Сведчанні ЛГБТК+ людзей з вопытам міграцыі і бежанства
«Кенійская паліцыя — гэта асабліва жорсткая сіла ў адносінах да мяне, яны часта збіваюць і прыніжаюць, як фізічна, так і сексуальна. Сама паліцыя нясе адказнасць за вялікую частку гвалту».
«На мяне нападалі ў розных выпадках. Я падвяргалася дыскрымінацыі, шантажу і перажыла мноства пагроз забойствам і сексуальнага гвалту — і ўсё гэта праз маю сексуальную арыентацыю. Да гэтага часу ўлады не прадставілі мне ніякага бяспечнага варыянту».
Адсутнасць абароны і доўгатэрміновыя перспектывы перасялення
LGBT Asylum атрымлівае паведамленні ад ЛГБТК+ людзей з вопытам міграцыі і бежанства, якія не могуць знайсці жыллё ці працу праз сваю ідэнтычнасць, што прыводзіць да беспрацоўя і бяздомнасці. Некаторым даводзіцца прыбягаць да крайніх мер, каб выжыць — напрыклад, да нефармальнай секс-працы ва ўмовах адсутнасці бяспекі, што цягне негатыўныя наступствы для здароўя і дабрабыту.
ЛГБТК+ людзі з вопытам міграцыі і бежанства застаюцца асабліва ўразлівай групай, якая часта знаходзіцца ў такім жа неабароненым становішчы, як і ў краіне паходжання, — толькі цяпер яны знаходзяцца ў чужой краіне з вельмі туманнымі перспектывамі перасялення. Многія з іх знаходзяцца ў дэпрэсіі і адчаі. На жаль, праграма перасялення ААН — гэта надзвычай зацяжны працэс, які можа доўжыцца пяць і больш гадоў.
«Многія з нас — ахвяры гвалту. Нас шантажуюць, мы ў адчаі. Раней мы атрымлівалі дапамогу ў памеры 40 долараў у месяц ад УВКБ ААН, але з пачатку 2019 года яе адмянілі. У нас няма іншых крыніц даходу. Здаецца, пра нашы праблемы больш не клапоцяцца. Мы проста не можам прадказаць будучыню».
Неабходнасць дзеянняў
Паведамленні і заклікі аб дапамозе паказваюць на тое, што ЛГБТК+ людзі з вопытам міграцыі і бежанства не знаходзяцца ў бяспецы ў рэгіёнах, суседніх з краінамі, з якіх яны ўцяклі.
Існуе настойлівая неабходнасць:
-
Павялічыць намаганні па забеспячэнні абароны ЛГБТК+ людзей з вопытам міграцыі і бежанства ў суседніх з іх краінамі паходжання рэгіёнах;
-
Забяспечыць больш шырокія магчымасці для іх перасялення (у якасці квотных асоб з вопытам бежанства) праз ААН.
